Later

je verleden heb ik niet gemaakt
toen de microfoon contact zocht

(ik zweette; de spotlights fel)

we construeren samen het nu;
later zien we wel
vanzelf voorbij komen.

[Ik omarm je leugens]

Ik omarm je leugens, met gevleugelde uitspraken
En stuur ze naar het licht.
Ik wil de veren zien smelten en de was zien glijden
Tot vleugels vergleden en leugens het verleden
Kunnen aanvaarden.

De zon zal een regenboog stralen door
De prismatische werking van druppels.
De angst in je ogen zal rood, oranje,
Geel, groen, blauw en paars gekleurd zijn.

Ik kleur de emoties van de omgang,
Met de zichtbare kleuren uit een prisma ontsproten.
Ongebroken licht onthult de geheimen van de maan,
Vernederend beschenen door de zon.

Het woord ‘troost’ is zalf voor je hemellichaam
Dat ik wil omringen met materie gewonnen uit sterren,
Aangelengd met ruimte-afval en optische illusies.
Maar niemand zal het zien. Troost kleur ik infrarood.
Ik geef verdriet een kleur en laat het ultraviolet zijn.
Niemand die dan nog ziet dat je huilt.

Na al die jaren, gaf ik toe dat je gelijk had,
Mijn tranen vloeiden stil en onzichtbaar,
En smolten mijn stem van standvastig
Naar onervaren en verslagen.

Toen ik je gelijk gaf en voor je knielde,
Vergat je mij te doden. Je hief je zwaard,
Maar het vloog weg; laisser faire.
Het gaf me de ruimte om het kwaad dat ik gesticht had
Om te vormen tot een mengeling van liefde en begrip.

Plato's grot

De aftakeling neemt grote vormen aan.
Te groot ben ik bang.
Je ligt daar maar te lachen.
De grappen van de muren
zijn zo slecht nog niet.

Het bed is je speelhoek,
De grafkist van je jeugd.
Het is de pop die naar je luisterde
en de beer wiens vacht vol
aangekoekte klodders speeksel zit.

Je speelt met eten als met auto's.
Een file van bitterballen
en andere garnituur verstopt
de verbindingswegen in je hoofd.

Waar komen we vandaan
en wat kan jou het schelen?
Als je maar een snoepje mag bij je frisdrank,
of een koekje bij de thee.

Ze kleden je aan en nemen je mee
naar buiten waar de vogels fluiten
in herinnering.
Maar herkennen doen ze jou niet meer.

Jij kamt de paarse manen
van je groene my little pony.
Het beest galoppeert over je buik.
Je tong steekt uit je mondhoek.

Heb je dan niet door
dat het snot je uit de neus loopt
en dat je in je broek plast?

Ik hoop dat je droomt
en eens weer wakker wordt.
Maar een vliegtuig ben je nooit geweest,
dus uit deze droom kan ik je niet helpen.

Ga dan maar weer slapen.
Denk maar het is nog drie nachtjes.
Droom maar over draken,
ridders en de Grot van Plato.

Jouw werkelijkheid is allang niet meer de mijne.
Wat jij ziet, dat zie ik niet.
Nog niet.
Waarschijnlijk ben je me een stapje voor.
Alweer.

Sta maar op en verlaat de grot
onder het kussen waarin ik
je gezicht begraaf.

Onaf

Het verhaal dat ik je heb geschreven is onaf
En dat zal zo blijven.
Het is een verhaal over ons,
Maar het had net zo goed over een olifant kunnen gaan.
Of over twee hijskranen tegen de ondergaande zon.
Over twee vliegende ooievaars
Of het hertje dat schuchter het bos verlaat,
Het weidse landschap als een mijnenveld
Mijlenver voor zich uitgespreid.
Jij had het hertje kunnen zijn,
Maar ook mijn vader,
Een oude man op klompen,
Door de ouderdom gebogen.
Samen zouden we lopen door de straat
En mijn vader zou verhalen vertellen,
Over mij en over vroeger.

Het tweetal in de straat zwijgt,
Gelijk twee werkloze hijskranen
Op een zondag bij ondergaande zon.

Het verhaal is onaf,
Omdat we stopten met praten.
Jij.
De olifant.
De hijskranen.
De ooievaars.
Het hertje.
Maar vooral mijn vader.

Morgen weer naar school

Geschreven voor de opening van het academisch jaar Neerlandistiek 2010-2011

We hebben uiteindelijk dan toch verloren.
En dat doet pijn.
Het doet pijn in mijn hart,
Pijn in mijn maag vol zandkoekjes,
Pijn tussen mijn tenen.
Het heeft een zomer lang geduurd,
Maar we hebben uiteindelijk dan toch verloren.
In mijn hoofd zie ik dat alles is weggespoeld.
Hadden we het kunnen voorkomen?
Was de verdediging misschien niet goed genoeg?
We hadden het beter kunnen beschermen,
Maar uiteindelijk hebben we dan toch verloren.
Met het keren van het tij
Breken de golven de golfbrekers in stukken,
Met geweld slaan ze in tot de laatste korrel
Zijn rol weer kent en rustig liggen gaat
En alle golven maar weer over zich laat.
De muren die we samen hebben gebouwd,
Storten in nu we weg zijn.
De duizend kamers van ons paleis van zand,
Gaan ten gronde door kwaadaardige hand,
Of door een goddelijke kracht van bovenaf.
Ze konden het niet meer zonder ons.
Stuurloos waren ze, reddeloos,
Een stuk wrakhout op de golven
Dat de kust steeds niet bereikt.
We hebben de maan en de zon tegen ons gekeerd,
We hebben als dappere ridders gevochten.
We schopten de branding weg,
Joegen de golven terug de zee in
En groeven geulen in het zand
Om het water weg te voeren,
Totdat papa riep...
We moesten mee.
We gingen weer naar huis.
En toen kwam de vloed,
En toen overwon de zee
Ons zandkasteel.

Lourdes aan zee

Urenlang liepen wij langs klifkusten
Over onverharde wegen.
Omringd door wind waren wij
Een oase van rust in chaotische context.
Wij vormden het oog van de orkaan.
Het hoogspuwende lava
Onze gevoelens uit een slapende vulkaan.
We baden tot God en al het andere,
Lourdes lag voor ons op het strand
En met onze blote handen
Schreven we namen in het zand,
Namen van geliefden en gestorvenen,
Van vrienden, familie en van onszelf.
We schreven over honderd meter strand
Alle namen in het zand die we kenden.
De zee gaf ons de ruimte,
Het water week en het duurde
Tot wij de zon onderkeken.
Toen kwam de zee de namen halen.
En konden wij tevreden naar huis.
Jullie hadden de bescherming van de zee
En wij hadden elkaar.

Schrijvers van de snelweg

Achter in de auto bij opa en oma
Telde ik de herten die de weg overstaken,
De buizerds die de bomen bevolkten.
Ik benoemde ieder vogeltje,
Ieder beestje had een naam.
Ook speelden we spelletjes
Met nummerborden, reclameteksten,
Met de automerken,
We gaven de andere automobilisten namen,
Want ze kwamen ergens vandaan
En ze gingen ergens naartoe.
Wij bedachten alles en vertelden.
Wij waren de schrijvers van de snelweg,

Na jaren snapte ik eindelijk,
Dat oma enkel van hazen hield.
En ik ging me steeds meer verbazen;
Ze kon amper praten
En opa kon amper horen.
Heeft hij dan wel de hertenscore,
of die van de buizerds meegekregen?
En heeft oma ooit wel
Aan de snelwegverhalen meegeschreven?